" ปัญหา " คือสิ่งที่หลายๆคนไม่อยากให้มันเกิดขึ้นรวมถึงตัวฉันเองด้วย แต่บางที่ปัญหาก็เป็นบทเรียนที่ดีสำหรับฉัน มันจะสอนให้เราตระหนักถึงจุดกำเนิดและกระบวนการแก้ไขมัน ดังนั้นนี่จะเป็นปัญหาแรกของฉันที่จะนำมาบอกกล่าว มันเป็นปัญหาที่เบสิค มันสามารถเกิดกับคนทั่วๆไปได้ฉันเชื่อว่าหลายคนเคยเจอมันมาแล้ว มันคือ ปัญหาของการทำงานกลุ่ม ในตอนนี้ฉันเป็นเพียงแค่เด็กมัธยมปลายปี 4 ที่ต้องศึกษาเล่าเรียนดังนั้นเรื่องแบบนี้จึงเกิดกับฉัน มันเป็นการทำโปรเจ็คงานดนตรีสากลที่ค่อนข้างละเอียดมากจนถึงมากที่สุดเนื่องจากอาจารย์ผู้สอนท่านต้องการให้พวกฉันรู้ถึงการทำงานรายงานที่มีคุณภาพไม่ใช่คิดจะทำก็คัดลอกมาใส่เพียงอย่างเดียวโดยไม่รู้ว่าที่คัดลอกมานั้นมันถูกต้องรึเปล่า มันเลยค่อนข้างวุ่นวายและแน่นอนเราต้องทำงานเป็นกลุ่มที่ถูกจัดแบ่งตามเลขที่ 1 ,11, 21, 31, 41, 51 ฉันได้รับเลือกเป็นหัวหน้ากลุ่ม ฉันต้องแบ่งงานให้พวกเค้าไปทำ เลขที่ 1 กับ 11 เป็นเด็กผู้ชายที่ค่อนข้างมีวินัยดังนั้นเค้าจึงสามารถช่วยฉันทำงานที่เป็นเอกสารได้ ส่วน 21 41 51 เป็นเด็กสาวรักสนุกเปรี้ยวขัดฟันฉันจึงไม่ค่อยมั่นในที่จะให้เค้าทำงานเอกสารที่ละเอียดอ่อน ฉันจึงให้เค้าไปทำฟิวเจอร์บอร์ดเสนองานที่ง่ายกว่าพวกเค้าก็ดูดีใจกับมัน เรามีระยะเวลาทำงานนี้ทั้งหมด 3 สัปดาห์ และ เป็น 3 สัปดาห์ที่มีการเตรียมกิจกรรมกีฬาสี ฉันเป็นนักกีฬาที่ต้องแข่งขันหลายอย่างไม่ว่าจะเป็น บาส แบด วอลเลย์ ฟุตซอล วิ่ง มันเยอะมากใช่ไหมล่ะคะ แต่ว่าถ้าฉันไม่ลงผู้หญิงคนอื่นเค้าก็ไม่ลงกันหรอกค่ะ ดังนั้นฉันจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องซ้อมกีฬาตั้งแต่ 4 โมงครึ่งถึง 6 โมงเย็นและกลับไปถึงบ้านสองสามทุ่มฉันต้องเคลียร์การบ้านประจำวันแล้วจึงจะสามารถทำรายงานต่อได้ก็สี่ทุ่มครึ่ง ฉันทำแบบนี้เป็นระยะเวลาสองสัปดาห์กว่าเพราะมันต้องมีการนำไปให้อาจารย์ท่านตรวจตราแล้วนำกลับมาแก้บวกกับฉันได้รายงานที่มีเนื้อหาเยอะฝ่ายเอกสารของกลุ่มฉันจึงทำงานเสร็จก่อนรายงานจริงเพียงแค่ 3 วันเท่านั้นเอง แต่มันก็เกิดเรื่องที่มันไม่ดีเอาซะเลยขึ้นคือ ฉันไปถามฝ่ายทำงานเสนอว่าทำงานเสร็จรึยังพวกเค้าตอบแบบสบายอารมณ์ว่า ไม่ต้องห่วงหรอกเสร็จนานแล้ว ฉันจึงเฉยๆ แต่พอถึงวันที่มีกีฬาสีทางการคือ 1 วันก่อนรายงานจริง ฉันพึ่งจะกลับมาจากแข่งชิงอันดับสองบาสเก็ตบอล เหนื่อย ร้อน และ เพลียมาก พอถึงที่พักที่เพื่อนปูเสื่อไว้ใต้ต้นไม้ฉันก็หลับไปทั้งๆชุดกีฬาเลยล่ะค่ะ แต่ผ่านไปสักพักพวกฝ่ายงานเสนอก็เดินมาหาฉันแล้วถามฉันว่างานเสร็จรึยัง ฉันตอบไปว่า เสร็จแล้ว พวกนั้นมองหน้ากันแล้วถามว่าแล้วงานฟิวเจอร์บอร์ดล่ะ ฉันงงไปนิดหน่อยแล้วตอบว่า ไม่ได้ทำนะ เท่านั้นล่ะค่ะ พวกเค้าด่าฉันมาเป็นชุดด้วยคำหยาบคายนานาๆจิตตังว่าทำไมไม่ทำนู่นี่นั่นไปแล้วเดินหนี ผ่านมาวันหนึ่งฉันกลายเป็นหัวข้อเผ็ดร้อนสำหรับการนินทาของกลุ่มพวกเค้า เพื่อนๆหลายคนมาถามฉันว่ามันเป็นมายังไงกัน ฉันก็ตอบเค้าไปตามความจริงไม่บิดเบือน ก็ฉันไม่มีเจตนารมณ์อะไรที่จะต้องแต่งเรื่องให้มันดูถูกนี่คะ เพื่อนๆก็บอกฉันว่าดีแล้วที่ฉันไม่ได้มีเรื่องอะไรมากกว่านั้น ฉันจึงดูเป็นฝ่ายที่ถูกรังแกและสะอาดอยู่ จริงๆแล้วฉันโมโหนะคะและฉันสามารถทำให้พวกเค้าหุบปากไปได้ง่ายดายมากด้วยแต่หากฉันทำแบบนั้นจริงๆฉันคงไม่ต่างอะไรกับพวกเค้านัก ฉันจึงถือซะว่าในอนาคตฉันคงไม่ได้เจอแบบนี้ครั้งเดียวหรอก มันจะมีมาเรื่อยๆ ฉันจึงต้องฝึกการควบคุมไว้ก่อนและต้องแก้ไขอะไรให้รอบคอบมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัวนัก
" ปัญหา " ก็เลยกลายเป็นบทเรียนภาคสนามที่ดีสำหรับฉัน และหวังว่าทุกท่านคงต้องเรียนรู้ที่จะใช้มันให้เป็นประโยชน์นะคะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น